سفیر نیکی ها

     واژگان ِ متروک ومکرر ِخاک خورده

      ناتوان ازسرایش ِ

     سوگنامه ی مهر ِتو

      سرگردان درلایه های ذهن ِ مغشوش ...

     تراژدی ناگزیر ِِسرنوشت

      چنان حماسه ی غمبار ِرستم ِ پیلتن

     درسوگ سهراب اش

      قربانی ناکام ...

      تراوش ِ پندار ِناب ِ انسان

      درستایش ِِِ ابرانسان .

     اما قصه ی دربه دری تو

      غصه ی تمامی پرندگان شکسته بال ِاعصاراست

     افسانه ی باورناپذیر ِِمهروراستی ،

      ازپوست اندازی بشر ِِآزمند .

     چشم ِخونبار ِِِِِانسان نادمی که سی مرغ ِاسطوره شد

      درحسرت ِ قهر ِبرادر ِگمگشته ی خویش

     تا پایان پرواز...

      سفیر ِاعلام نیکی ها

     " کاکا یوسف " 

سربازهای پوتین

  لنگه کفشی سفید

  که تودرآن جا می گیری   

  پهن ترازبازوان لاغرمن

  روبه روی پنجره

  چون چهره نگاه دشمنی خواب آلود

  پوتین سربازی

  که بندش چون زنجیری

  برگردنم می پیچد

  وتورا محکم به دیوارمی چسباند

  ازخواب که برخیزی

  مرخصی ام تمام می شود

  باید به پادگان برگردم

  بی کفش وبی اتیکت

  صدای سربازهای پوتین

  ازخیابان می آید

  وتورا می ترساند

  ازپنجره بیرون را نگاه می کنم

  پاهایم زنجیر به لنگه کفش

  پوتین ها آویزان ازسقف  آسمان

   پنجره همچنان بازاست ؛

   چه می گویی ؟  

گنج خاك !

 

   درچاله اي دفن شده ام

   كه گنج تابوت هاي طلاست

   اسكلت هاي پادشاهان حريص

   به من چشم دوخته اند

   نگاهم به روزنه اي است

   كه نوري به داخل مي تاباند

   تابوت هاي طلايي را مي شمارم

   كه درقماربا شاهان مرده 

   به چنگ آورده ام ! 

 خواب دريا !

دريا با لالايي امواج اش به خواب مي رود !

لنگر !

يك - خيال ات تخت باشد

من روي زمين مي خوابم !

      **********

دو- هرروز لنگرم

تنش را درتن تومي شويد

تا وقتي به ساحل مي رسيم

درجشن پايكوبي

عروس دريا

خوابش نبرد .

 

محبت تیره !

 

    ازپسرم وقتي نوشابه اي را

    يك نفس سرمي كشيد

   عكسي با ابهت به يادگارگرفتم ...

    نوشابه هاي خوش رنگ وقشنگ

    به مانند مداد رنگي هاي رنگارنگ 

    كه كلكسيوني ازآن ها را

    ازنهرهاي آب

    به وديعه گرفته بودم

    دركودكي  ...

    هميشه برايم يادآورخاطره بوده اند ؛

    آبي آسماني ،

    زرد پرتقالي ،

   سرخ خون رنگ ،

   روياهاي دست نيافتني

   دوران كودكي ؛

   وقتي مردي ازتيره ي تيره

   نوشابه اي سياه را

   ازدهان خويش برگيرد

   تا به توهدیه دهد ...   

   وتوطعم خوش محبت را

   تا ابد درنوشابه ي سياه

   احساس كني ...

   وبرسرسفره ات هميشه نوشابه بخندد

   وگريه توازاين باشد

   كه محبت تيره

   امروز انگشتانت را ازتوبستاند

   درروياهاي دست يافتني

   دوران پيري ؛

   تا وقتي كه جعبه اي مدادرنگ را

   به پسرت هدیه کنی ...

   واونوشابه ای سیاه ازغریبه اي تيره نستاند !  

عشق نمي ميرد

 

    چه بيهوده پنداري ...

    حتا اگرموج هاي سركش صخره هاي " تل عاشقان " 

    راز گناه آلود

    عشق هاي پنهاني را

    ازساحل بزدايند ...

    روزي آيد كه

    درخشش سنگ لوح  

    عاشقان گوژپشتي

    كه درآغوش هم فروخفته اند

    بمانند آينه اي دركف آب

    چشم هرعاشقي را

    خيره كند !     

 

غزال

 

    بايد غزل را بدرود گفت

    وغزال سربريده دربيابان را

    ازبند تيغ صياد جهل رهانيد

    نمي خواهم آن آهوي رميده باشم

    كه بره اش را به مسلخ برده اند

    كدام ضامن

    اينك مي خواند مرا ...؟

    كدام بازو

   افساربردگي ازگردنم بازمي گشايد ... ؟

   كدام كبوترآستان

   برشاخك شكسته ام مي نشيند

   وباردانه اش را درسرم مي كارد ... ؟

   من آن كولي آواره نبودم

   كه سرزمين هاي شني را

   ازشربادهاي وحشي رهايي بخشيد،

   ودرسفرهاي جنوبي

   همدم وهم نفس نفيربود ... ؟

   باد درچين وشكنهاي دامنم

   بيتوته مي كند

   وخواب آشفته ام را

   به آشوب مي كشاند ...

   بايد قصه ي سرگشتگي غزال را

   با باد درميان نهاد

   تاديگربارصياد تاريخ

   گمگشته ي مصلوبش را بازيابد

   غزال من

   اي عاشق سفرهاي ازيادرفته

   غزل رفتنت را

   سال هاست كه خوانده ام

   وداغ فراغت را

   فصل هاست از يادم ...

   كاش بازمي آمدي                                    

   تا سرپژمرده ام را

   تقديم ات كنم ... 

سفره خالي

 

     بهار

     به زندگي كه خود را

     درپس غصه ها پنهان كرده بود،

     خنديد وگفت : اگرچه سفره ام خالي است؛

    اما سين  سعادت را درسبزه ها برايت گره زده ام .

    پس برخيزو به غصه ها بخند ...  

   سفره ی خالی بهار

   نان كپك زده ي شهري

   بوي گندم سوخته ي روستايي  

   سين هاي مسموم هفتادساله

   سوگواري تخم مرغ هاي رنگي

   استفراغ سبزه هاي تيغ دار 

   تنگ شیشه ای ترک خورده 

   بال بال یک جفت ماهی قرمز

   شيون آيه هاي دعا ؛ 

  درقاب شكسته آينه ي كدر

   قبرمادربزرگ ...

واژه های تکراری !

 

     سرم درد مي كند

     براي گريزازتكرار

     سطل زباله ذهنم

     پرشده ازواژه هاي بي مقدار

     مثل تكرار

    گل بوته هاي كهنه قالي  

    پاروپيرار ...

    باغ ذهنت را

    ازنقش گل وبلبل پاك كن  

    وپرچين دلت را

    ازمحفل شمع وپروانه بتكان

    گل را درگلدان

    شمعدان عطري ليلي بكار

    بلبل را ازقفس رها كن

    تا زيباترين آوازدلش را

    برگرد جسم بيجان مجنون بخواند

    رقصان ...

    شمع را بسوزان

    وخاكسترش را

    به پاي بيستون بريز

    قربان ...

    پروانه را

    به مهماني شيرين بفرست

    تا شهد عشق را

    به كام فرهاد شيرين كند

    خندان ...